دیدی که خون ناحق پروانه شمع را ، چندان امان نداد که شب را سحر کند ؟ کنار آشیانه تو آشیانه می کنم ، فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم ، کسی سوال می کند : به خاطر چه زنده ام ؟ و من برای زندگی ، تو را بهانه می کنم . اس ام اس می خواهم مشق عشق را با مداد احساس تو بر روی گلبرگهای ترک خورده دقایقم ، آرام و آهسته حک کنم .
پرداخت قبض و تهیه شارژ
عزیز دلم هرگز کسی را ناامید نکنید ، شاید امید او همه ی دارایی اش باشد . پلکهای مرطوب مرا باور کن ، این باران نیست که میبارد ، صدای خسته ی من است که از چشمانم بیرون میریزن .
دل من در سبدی عشق به نیل تو سپرد ، نگهش دار به موسی شدنش می ارزد . باران از راه رسید ، عشق را دوباره در مزرعه ی خالی تنم پروراند ، زندگی را در آسمان آبی چشمم حس کرد ، ناگهان پایییز عشقم از راه رسید ، آری رفت ولی هنوز قلبم برای اوست .
در بی کرانه زندگی ، دو چیز افسونم میکند : آبی آسمان را که میبینم و میدانم که نیست و خدا را که نمیبینم و میدانم که هست . توی زندگیت بارون نباش که فکر کنند با منت خودتو به شیشه میکوبی ، ابر باش که منتظرت باشند که ببیاری .
تا که بودیم نبودیم کسی ، گشت مارا غم بی همنفسی ، تاکه رفتیم همه یار شدند ، خفته ایم و همه بیدار شدند ، قدر آیینه بدانیم چو هست ، نه در آن موقع که افتاد و شکست . موج اگه می دونست که ساحل هیچ وقت دستش رو نمیگیره ، هرگز نفس نفس نمیزد برای رسیدن بهش .
کاش پرنده ای پرشکسته میشدم و در کنج قلبت آشیانه میکردم و همونجا میمردم ، تا آنفلانزای مرغی بگیری . دلت شاد و لبت خندان بماند ، برایت عمر جاویدان بماند ، خدا را میدهم سوگند بر عشق ، هر آن خواهی برایت آن بماند .
بازی روزگار را نمیفهمم ! من تورا دوست دارم ، تو دیگری را ، دیگری مرا و همه ما تنهاییم . کوه با نخستین سنگها آغاز میشود و انسان با نخستین درد ، در من زندانی ستمگری بود که به آواز زنجیرش خو نمیکرد ، من با نخستین نگاه تو آغاز شدم .
میخانه اگر ساقی صاحب نظری داشت ، میخواری و مستی ره و رسم دگری داشت ، پیمانه نمیداد به پیمان شکنان باز ، ساقی اگر از حالت مجلس خبری داشت میدونی اوج رفاقت کجاست ؟ با یاد رفیقی باشی که به یادت نیست ، من الان تو اوج رفاقتم .
آن شب که دلی بود به میخانه نشستیم ، آن توبه صدساله به پیمانه شکستیم ، از آتش دوزخ نهراسیم که آن شب ، ما توبه شکستیم ولی دل نشکستیم . وقتی کبوتری شروع به معاشرت با کلاغها میکند ، پرهایش سفید میماند ولی قلبش سیاه میشود ، دوست داشتن کسی که لایق دوست داشتن نیست اصراف محبت است .
|
|
|
<-BlogAbout
|